WROCŁAW, 23.07.2017-NOWE HORYZONTY

zespół: Krzysztof Grześków, Marika Mielec, Bartosz Bubniewicz

 

 

 

 

Na przeciwko najwyższego budynku w Polsce geodeta wyznaczył 4 działki oraz nadał im numerację zgodnie z przyjętymi normami kartograficznymi. Następnie ich obrys został obrócony o kąt 90 st. Po wykonaniu instalacji nowe działki wystawione zostały na sprzedaż, a samo obrócenie stało się przyczynkiem do spekulacji na rynku nieruchomość oraz w zapisach prawa.

 

c1

 

slide
slide
slide
slide
Prev
Next

 

 

Nie bez powodu od wieków uważano, że Ziemia jest płaska. W odniesieniu do skali człowieka to nieskończona powierzchnia z nieosiągalną linią widnokręgu. Zależnie od położenia człowieka zmieniają się widoki i perspektywy, jednak zawsze pozostają w odniesieniu do horyzontalnego bezkresu. Powierzchnia ziemi wyznacza poziom „zero” będący odniesieniem dla miar wysokości, dlatego nawet odrywając się od niej jesteśmy z nią stale związani.

c2

Najprostszą formą linii prostej jest linia pozioma. W ludzkiej wyobraźni odpowiada ona linii lub płaszczyźnie, na której człowiek stoi, albo porusza się. Linia pozioma jest więc chłodną (z powodu pewnej pasywności), dźwigającą podstawą, która może być przedłużona w obu kierunkach.”

„Punkt i linia a płaszczyzna”, W. Kandyński

c5

Wykorzystując analityczną geometrię Kartezjusza, świat upraszczany jest do płaszczyzn, pozostających ze sobą w różnych relacjach. Płaszczyzna pozioma to strefa ruchu, platforma dla wszelkich działań, materialna powierzchnia będąca podłożem treści, silnie zagospodarowywana i dzielona prawem własności.Prostopadła do niej płaszczyzna pionowa to dwuwymiarowy obraz, projekcja rzeczywistości powstająca w oku obserwatora.

 

Odbiór formy i funkcji oraz emocje, jakie w jego skutek powstają zależne są od położenia odbiorcy względem dwóch płaszczyzn. Obie istnieją tylko w indywidualnym odbiorze, o czym świadczą różne interpretacje relacji między nimi, widoczne m.in. w braku umiejętności w czytaniu map czy architektonicznych planów.Często zdarza się, że obraz jednej z płaszczyzn pomijany jest lub ignorowany na rzecz projekcji drugiej. Przykładowy rzut wieży Eiffela- przytłumiony przez jej obraz pionowy, staje się trudno rozpoznawalny. c4

Podstawą dla wszelkiej kreatywnej aktywności jest umiejętność wprawienia w ruch twórczej  wyobraźni, która nie tylko przywołuje znane obrazy, ale także potrafi przetworzyć je na nowe. Dobrym przykładem jest sen lub marzenia senne, podczas których powstają wyobrażenia odizolowane od wrażeń zmysłowych. Nauczyliśmy się odbierać świat w uproszczony sposób, nie zadając sobie na co dzień trudu, aby tę interpretację poszerzać. Odrzucamy twórcze praktyki i ćwiczenie umysłu na rzecz jak najprostszej syntezy czynników rzeczywistości. Dlatego właśnie odnalezienie w zastanym obrazie nowych wartości jest tak trudne. Wydaje się, że świat jest jaki jest i nic tego nie zmieni, a strawiona, zużyta rzeczywistość ma skończoną ilość oferowanych doznań.

 

„Rzeczywistość zostaje wykorzystana jako zasób ilustracji i dowodów, będących na usługach umysłu.”

S. Dali „La Femme visible”, 1930

Eksperymentalna metoda Dalego polega na odtworzeniu paranoicznego sposób widzenia świata, pełnego powiązań i nieoczekiwanych analogii, destylacji niejasności tak długo, aż osiągną gęstość faktów, a następnie przeniesienia wrażeń z podróży do świata realnego.

Jej zastosowanie pozwala mieć nadzieję, że poznana już treść świata może zostać odnowiona i wzbogacona o coraz to nowe fakty, które można wytwarzać przez prosty akt interpretacji. Możemy więc widzieć świat, takim, jakim chcemy go zobaczyć. Nie ma przecież dowodów na to, jakim naprawdę jest.

 

Wg filozofii „prostych idei” Berkeleya ludzie tworzą w swoich umysłach własne wyobrażenia na temat rzeczy materialnych. Nie sposób jednak odróżnić wyobrażenia od rzeczywistości- nie mamy dostępu do samych bodźców, ale tylko do ich interpretacji, stąd bezpośrednio dana jest nam tylko zawartość naszych własnych umysłów.

 

„Świat jest moim wyobrażeniem” to słowa podsumowujące filozofię Schopenhauera.

 

 

SCENARIUSZ WYSTAWY

(propozycja wystawy w polskim pawilonie na Biennale Architektury w Wenecji)

 

slide
slide
slide
Prev
Next

 

Tematem „nowych horyzontów” nie jest reorientacja sposobu patrzenia, ale nowe spojrzenie, bez odgórnych założeń. Intelektualna prowokacja ma na celu pokazanie nowego świata, wolnego od percepcyjnych przyzwyczajeń, takiego w którym spojrzenie na dany obiekt z innej strony pozwoli na dostrzeżenie nowych, dotychczas ignorowanych faktów.

Co może się stać, jeśli pozbawimy płaszczyznę ruchu jej funkcji? Co, jeśli płaszczyźnie obrazu tę funkcję nadamy?

Ekspozycja ma swój początek w przedsionku pawilonu. W dwóch przeciwległych absydach umieszczone zostaną monitory, na których wyświetlane będzie wideo dokumentujące instalację wykonaną we Wrocławiu. Pierwszą część wystawy uzupełnią kompozycje polegające na zestawieniu zdjęć obiektów podobnych formą, obserwowanych w różnych widokach. Każda para zdjęć opatrzona zostanie kolażem w formie zdania, uwidaczniającym potencjał, do jakiego doprowadzić może inny sposób postrzegania.

 

Slideshow updated. Shortcode is

slide
slide
slide
slide
Prev
Next

 

Główna przestrzeń pawilonu to strefa w całości podporządkowana formie, co pozwala na rzeczywiste doświadczenie teoretycznych założeń, przedstawianych do tej pory w na płaskim obrazie. Wykorzystana zostaje architektura wnętrza pawilonu oraz kontekst Wenecji. Odwracając dwie płaszczyzny- obrazu i ruchu- kreujemy nowe, nieosiągalne do tej pory przestrzenie.

Ekspozycyjna płaszczyzna obrazu staje się teraz strefą ruchu- kanałem wodnym Wenecji. Płaszczyzna ruchu zaś  przedstawieniem czystej formy- elewacji weneckiego kościoła San Giorgio Maggiore. Wykorzystanie najbliższego kontekstu pozwala odbiorcy na skonfrontowanie doznać w najbliższym otoczeniu i krótkim czasie.

Powiązanie tych dwóch wydarzeń- symbolicznego odwrócenia działek w stolicy Dolnego Śląska i tego samego zabiegu w Wenecji ma szczególne znaczenie. Pierwsze z nich stało się impulsem do dalszych rozważań na temat sposobu postrzegania i mocy wyobraźni w perspektywie przyszłości miasta. Drugie ma na celu doprowadzenie odwiedzających pawilon do podobnych przemyśleń, doświadczając innego kontekstu.

Wystawa umożliwia nie tylko dostrzeżenie potencjału estetycznego wody, czy doświadczenie odmiennego od codziennego odbioru formy i skali elementów architektonicznych. Przechodzenie pomiędzy kolejnymi detalami, kiedy za krajobraz ma się płaszczyznę do tej pory niedostrzeganą zmusza do odwrócenia głowy, powrotu do rozważań od podstaw, uruchomienia wyobraźni i zaakceptowania świetlika dachowego w roli otworu okiennego z widokiem na niebo.
Mnogość przedstawionych sytuacji z głównym wydarzeniem w postaci obcowania z odwróconym światem pozwala na refleksję nad nieodkrytymi przestrzeniami i relacji człowieka z nimi. Ekspozycja zachęca do odwracania kolejnych, własnych obrazów i zadawania kolejnych pytań. Zarówno podczas zwiedzania Wenecji, w pokoju hotelowym, jak i po powrocie do domu.